Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου

Posted in Οικονομία, Πολιτική on Αύγουστος 24, 2011 by aisxoskyrieproedre

Πριν λίγες μέρες είδα την εν λόγω ταινία του Στέλιου Κούλογλου, «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου». Για την ακρίβεια δεν είναι ακριβώς ταινία, πιστεύω πως ένας αρκετά δόκιμος όρος θα ήταν «ντοκιμαντέρ με στοιχεία φιλμογραφίας», με την έννοια ότι στα σημεία που η πλοκή το εξυπηρετεί υπάρχουν κάποιες δραματοποιημένες σκηνές οι οποίες την ακολουθούν. Η ταινία αυτή τελοσπάντο ακολουθεί τα έργα και τις ημέρες ενός μετανοημένου «οικονομικού δολοφόνου», πρώην πράκτορα της CIA, ο οποίος αφού για αρκετά χρόνια έδρασε σε χώρες κυρίως της Λατινικής Αμερικής, αποφάσισε να αποκαλύψει την πολιτική που εφαρμόστηκε από τις ΗΠΑ όλα αυτά τα χρόνια και να ενημερώσει τον κόσμο για τα όσα έγιναν, ή ακόμα και διαπράχθηκαν, αν προτιμάτε, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ώστε να γίνουν η δύναμη που είναι σήμερα.

Σε περίπτωση που δεν έχετε δει την ταινία (κάτι που συνιστώ γενικά) και δεν σκοπεύετε να το κάνετε, καλό θα ήταν να κάνω μια περιγραφή. Ο τρόπος με τον οποίο οι οικονομικοί δολοφόνοι δρούσαν, και δρουν ακόμα, είναι ο εξής: πηγαίνουν σε μια χώρα όπου έχει διαπιστωθεί ότι υπάρχουν εκμεταλλεύσιμοι φυσικοί πόροι, και αναγκάζουν την κυβέρνηση (με το καλό ή με το ζόρι) να συμφωνήσει να πάρει ένα τεράστιο δάνειο μέσω της Διεθνούς Τράπεζας, για διάφορα έργα υποδομής, και φροντίζουν να διογκώσουν αυτό το δάνειο τόσο πολύ ώστε να μην μπορεί να αποπληρωθεί ποτέ. Όσον αφορά τα έργα υποδομής, αφού ολοκληρωθούν μένουν στην απραγία και ο λαός ποτέ δεν καρπώνεται το παραμικρό όφελος από αυτά. Στη συνέχεια, χρησιμοποιούν αυτό το τεράστιο χρέος σαν μοχλό πίεσης, ώστε να ελέγξουν ουσιαστικά τη χώρα, είτε αυτό σημαίνει να επηρεάσουν την εξωτερική της πολιτική προς όφελος των ΗΠΑ, είτε να ιδιωτικοποιήσουν κάθε υποδομή, είτε να βάλουν χέρι στους φυσικούς πόρους. Αν οι οικονομικοί δολοφόνοι αποτύχουν να πείσουν τον πρωθυπουργό της χώρας να συνεργαστεί, τότε προσπαθούν να προκαλέσουν πραξικόπημα και να τον καθαιρέσουν από την εξουσία, και αν ούτε και αυτό λειτουργήσει, τότε είτε τον δολοφονούν είτε εισβάλλουν στη χώρα αυτή με κάποια αφορμή(αλλά πραγματικά, αν τα όσα είπα ακούγονται κάπως ενδιαφέροντα, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και δείτε την ταινία). Σε αυτό το σημείο να τονίσω πως ούτε εγώ και πολύ περισσότερο, ούτε η ταινία (προς τιμή του δημιουργού της) αφήνει την οποιαδήποτε υπόνοια ότι μπορεί να υπάρξει σύγκριση με τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα (-δεν μπορεί να συγκρίνεις την Ελλάδα με μια χώρα όπως η Βενεζουέλα, στην οποία το 85% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, να δηλώνεις αλληλέγγυος και να παραπονιέσαι κι αποπάνω).

Βλέποντας την ταινία, μου επιβεβαιώθηκε μια σκέψη που τριγύριζε στο μυαλό μου αρκετό καιρό. Η σκέψη αυτή είναι ότι στον κόσμο αυτό οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στους κακούς, και στους πεινασμένους. Εκτός από ειδικές περιπτώσεις, όπως π.χ. τους μοναχούς στο Θιβέτ ή τη Βόρεια Κορέα, αν συμμετέχεις στο παγκόσμιο σύστημα ανταλλαγής εμπορευμάτων/διανομής πόρων από οποιαδήποτε άποψη, πρέπει αναγκαστικά να ανήκεις σε κάποια από τις δύο αυτές κατηγορίες. Κι εμείς είμαστε στους κακούς. Στους πολύ κακούς. Στο 10% που κατέχει το 85% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ οι 3,5 δις φτωχότεροι άνθρωποι στον κόσμο, ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός, κατέχει το 1%. Κατά μία έννοια, δε φταίμε, απλά βρεθήκαμε στους από ‘δω. Έτσι είναι το μοντέλο διανομής πόρων που έχουμε επιλέξει. Για να ακολουθήσω τα βήματα της παραγωγικής διαδικασίας, στη γενική περίπτωση, δεν μπορούμε να προβλέψουμε αποτελεσματικά την ζήτηση, μας βγαίνει η πίστη να παράξουμε (σαν ανθρωπότητα), έχουμε μεγάλο ποσοστό φύρας, τα κανάλια διανομής μας είναι τίποτα λιγότερο από ένα απόλυτο χάος, υπερκαταναλώνουμε, ανακυκλώνουμε ελάχιστα, και σα να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε έλλειψη σε φυσικούς πόρους. Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι έχουμε κατασκευάσει μια παγκόσμια οικονομία στην οποία χονδρικά, χρειάζεται να εξαθλιωθούν εννιά άνθρωποι για να ευημερεί ένας.

Διαμαρτυρόμαστε λοιπόν για τις εισβολές στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στον Ισημερινό, τραγουδάμε και υιοθετούμε και καμιά φορά όλα αυτά τα τραγούδια που έχουνε γραφτεί για αυτούς τους λαούς (κατά προτίμηση κάτι σε ισπανικά, γιατί τα αφγανικά ή τα σομαλιανά δεν είναι τόσο πιασάρικα) αλλά χωρίς να σκεφτόμαστε το εξής: αν αυτές οι χώρες είχαν μια κυρίαρχη κυβέρνηση, η οποία έλεγε «εγώ θέλω τόσα για το πετρέλαιο, που είναι περιουσία του λαού, και τόσα για να περάσει ο αγωγός από τα εδάφη μου, και αυτά θα τα δώσω στην κοινωνική πρόνοια και στην ανάπτυξη», οι περισσότεροι από εμάς δε θα είχαμε αυτοκίνητο, γιατί δε θα μπορούσαμε να πληρώσουμε για τη βενζίνη. Πώς να το κάνουμε, το πετρέλαιο δεν φτάνει για όλους, θα το παίρνουν μόνο όσοι είναι σε θέση ισχύος. Σε έναν δίκαιο κόσμο, σε θέση ισχύος βρίσκεται αυτός που το έχει στη χώρα του και του ανήκει. Στον δικό μας κόσμο πάλι, το παίρνει αυτός που φροντίζει να του ανήκει. Ξεφεύγοντας από το θέμα της ταινίας, ναι, οι εργάτες στην Κίνα ή στην Αφρική δεν μπορείς να πεις ότι καλοπερνάνε-δουλεύουν από μικρά παιδιά κάτω από άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες, τα εργατικά ατυχήματα αποκρύπτονται, παίρνουν τόσα ώστε μετά βίας να μείνουν ζωντανοί, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να δουλεύουν σα σκλάβοι μέχρι να πεθάνουν. Αλλά, εάν είχανε μισθούς της προκοπής, ασφάλιση, αν κάνανε διακοπές και βγαίνανε στη σύνταξη, τι ακριβώς θα γινότανε; Κοιτάξτε τριγύρω. Αποχαιρετήστε τα 9 από τα 10 πράγματα που βλέπετε. Αυτό.

Δεν έχει νόημα να διαλέξουμε με ποιούς θέλουμε να είμαστε. Και μόνο που έχετε πρόσβαση σε αυτό το κείμενο τα λέει όλα. Είμαστε με αυτούς που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση, είτε το θέλουμε είτε όχι. Και αν γινόταν να διαλέξουμε, εκτός από αυτή την πλευρά υπάρχει η άλλη και τίποτα παραπάνω. Αν θέλαμε να το εκφράσουμε σε ένα δίλημμα, αυτό θα ήταν:

  • Είμαστε με αυτούς οι οποίοι υποφέρουν, υποδουλώνονται, σηκώνουν άδικα στις πλάτες τους όλο το βάρος του αφύσικου πλούτου των δυτικών κοινωνιών χωρίς να εισπράττουν τίποτα, αλλά με μόνο τρόπο ουσιαστικής συμπαράστασης να είναι το να βυθιστούμε μαζί τους στο βούρκο της δουλείας και της ανέχειας;
  • Ή είμαστε με αυτούς οι οποίοι εκβιάζουν, εκμεταλλεύονται, εξαθλιώνουν ολόκληρους λαούς, κλέβουν και δολοφονούν, αλλά οι πράξεις τους έχουν ως αποτέλεσμα να απολαμβάνουμε το επίπεδο ζωής και τον υλικό πλούτο που όλοι ξέρουμε;

Αν δεν θες να κλείσεις τα μάτια, πρέπει να διαλέξεις. Οι μόνες δύο λύσεις (σε αυστηρά θεωρητικό επίπεδο) εκτός από αυτά που ειπώθηκαν, θα ήταν ή να πάρουμε πίσω την παγκοσμιοποίηση και να ζούμε με τοπικούς πόρους, χωρίς ανταλλαγές εμπορευμάτων, που και αυτό θα μείωνε το βιοτικό μας επίπεδο, ή να πετύχουμε μια παγκόσμια ανάπτυξη και ευημερία για όλους ανεξαιρέτως.

Παγκόσμια ανάπτυξη και ευημερία για όλους ανεξαιρέτως.

Με άλλα λόγια, 7 δις- 7.000.000.000 άνθρωποι να ζητάνε μάρκες, αυτοκίνητα, καλώδια, μπαταρίες, coca cola, gibson les paul, αλκοόλ, ηλιακούς θερμοσίφωνες, κούνιες για παιδιά, εξοχικά σπίτια. Αυτή, είναι κυριολεκτικά μία από τις πιο τρομακτικές σκέψεις που έχω κάνει.

Ίσως η τεχνολογία δώσει τη λύση. Ίσως καταφέρουμε να αναπτυχθούμε και ταυτόχρονα να μην κατακλύσουμε ακόμα περισσότερο τον πλανήτη, με δεδομένο ότι ακόμα και τώρα, σε συνολικά αντίξοες συνθήκες οι άνθρωποι πολλαπλασιάζονται με τρομακτικούς ρυθμούς. Ίσως τερματίσουμε την πείνα καλλιεργώντας σιτάρι στην έρημο ή στην σελήνη. Ίσως φτιάξουν όλα.

Ίσως.

Αλλά μέχρι τότε,πρέπει να διαλέξεις.

Advertisements

Θα πηδήξω κι εγώ?

Posted in Πολιτική on Φεβρουαρίου 16, 2011 by aisxoskyrieproedre

Αααα, μια στους 3 μήνες… Συμπυκνωμένη σοφία το λένε.
Εντάξει λοιπόν, λίγο ποπ κουλτούρα δεν έβλαψε ποτέ:


Το βίντεο δεν παίζει και πρέπει να πας στο youtube, αλλά μισή ντροπή δική μου, μισή δική τους.
Στο 3:30, γίνεται ένας διάλογος που δε χορταίνω να τον ακούω. Δεν ξέρω αν «τα παιδιά από το ΑΜΑΝ» το κάνανε επίτηδες, αλλά μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα ισοπεδώνουν τελείως αυτό το παράξενο πράγμα, να μιλάς για τον εαυτό σου σε πρώτο πληθυντικό. Θα πηδήξω κι εγώ?
Το ξέρουμε ότι σαν λαός ζούμε ο καθένας στον δικό του κόσμο, ή μάλλον σύμπαν, αλλά ότι αυτό το σύμπαν έχει διευρυνθεί τόσο πολύ που περιλαμβάνει και άλλες οντότητες που σε αναγκάζουν να μιλάς σε πληθυντικό, θέλει κάποιο καιρό για να το χωνέψεις.
Βέβαια, αν θέλοντας και μη συχνάζεις σε ΜΜΜ ή δημόσιες υπηρεσίες όσο να’ναι ένα O.D. το παθαίνεις, οπότε συνηθίζεις πιο εύκολα. Όπως το κλασσικό στο τρένο/λεωφορείο/διαστημόπλοιο:
-Μισό λεπτό να κατεβούμε/κάντε πέρα να ανεβούμε
με τις περίπου χίλιες παραλλαγές του.
-Από πού πρέπει να πάμε για Πειραιά;
-Κύριέ μου, οι από πίσω μας σπρώχνουνε!
-Συγγνώμη, για την ταινία από πού θα μπούμε;
Και το επικότερο όλων, σε ένα ΚΕΠ;
-Εδώ στην ουρά κύριε, κι εμείς περιμένουμε για την θεώρηση της υπογραφής ΜΑΣ. (Ήταν μόνο ενα άτομο!!!)
Με μια λέξη: Ανασφάλεια. Ποιά υπογραφή μας ρε τύπε; ΕΓΩ περιμένω εδώ γιατί γουστάρω να θεωρήσω την ΥΠΟΓΡΑΦΑΡΑ ΜΟΥ και θα περιμένετε από πίσω ΜΟΥ.
Υπάρχουν δύο παραλλαγές σε αυτό, με την έννοια ότι είναι εξίσου εκτός πραγματικότητας. Η πρώτη, συναντάται κυρίως σε οπαδούς ομάδων, του τύπου έχω Μπουμσόνγκ και Καντέ, έχω Ιμπαγάσα και μπροστά Φουστέρ, έχω Λύμπε και Δέλλα οπότε είμαι να με κλαίνε οι ρέγγες, έχω δέκα πρωταθλήματα και δύο κύπελλα (τι έχεις βρε δύσμοιρε;Έχω, άκου εκεί που έχεις κιόλας, μεροκαματιάρη!).
Τη δεύτερη την άκουσα πρόσφατα απ’ο τον Άδωνη, ο οποίος τον τελευταίο καιρό ακολουθεί την κλασσική κωλοτούμπα του ΛΑΟΣ και υιοθετεί μια πιο ακραία λεκτική. Είπε λοιπόν δυο-τρία νόστιμα για τους κομμουνιστές (-Δεν είναι άνθρωποι Γιώργο μου, κομμουνιστές είναι! -Νομίζεις δε σε κατάλαβα τι είσαι;Βγάλε το Lacoste! Τι το φοράς;) είπε και το εξής:

Κανονικά δε θα το έβαζα αλλά μου πήρε μια ώρα να το βρω, και εξάλλου είπαμε, ποπ κουλτούρα.
Όσοι αντέξατε να το δείτε μέχρι τη μέση, θα προσέξατε τις εκφράσεις που χρησιμοποιεί: στο Γράμμο και στο Βίτσι σας κερδίσαμε, θα τα ξανα(!!!)πούμε στο Γράμμο, σας βάλαμε εκεί που έπρεπε και άλλα τέτοια, σαν τον Πρέκα ένα πράγμα που έπαιξε σε μερικές πολεμικές ταινίες και έχει πειστεί ότι όντως πολέμησε στο μέτωπο.
Ο σκύλος μου είχε ένα φιλαράκο. Δεν ήξερα πως τον λένε και τον λέγαμε χοντρούλη. Πάνω από 6 χρόνια κοιμόντουσαν μαζί στον κήπο, μας ακολουθούσε στις βόλτες, μαζί στον ύπνο, μαζί στον ξύπνιο, μαζί στους καβγάδες και δυστυχώς μαζί στη φόλα. Ο σκύλος μου τα κατάφερε και τη γλίτωσε, σε αντίθεση με τον χοντρούλη που έφαγε πολύ περισσότερο και υπέφερε μ’ έναν σοκαριστικό-τουλάχιστον για μένα που το είδα-τρόπο μέχρι που πέθανε. Τον τύπο που το έκανε αυτό, τον μίσησα και τον μισώ μ’ όλη μου τη δύναμη. Ήθελα με κάποιο μαγικό τρόπο να μάθω ποιος είναι και να τον υποχρεώσω σε φριχτά βασανιστήρια. Και μετά κατάλαβα ότι αυτές οι σκέψεις είναι τελείως φασιστικές, με την έννοια ότι είμαι τόσο σίγουρος ότι έχω απόλυτο δίκιο και διαφωνώ τόσο με τις πράξεις του άλλου, που πραγματικά θέλω να του συμβούν τα χειρότερα. Και κατάλαβα ότι ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι ότι απλά δεν μπορώ να μπω στον τρόπο σκέψης, το μυαλό μου δεν χωράει πώς μπορεί να το κάνει κάποιος αυτό. Κι όταν το κατάλαβα αυτό ποιός μου ήρθε στο μυαλό;
Ο Άδωνης λοιπόν, έχει ένα πρόβλημα. Δεν μπορεί να το χωρέσει στο μυαλό του πώς γίνεται κάποιος να διαμαρτύρεται χωρίς να είναι του ΚΚΕ. Απλά, του πέφτει πολύ, δεν μπορεί να το χωνέψει. Ζει σε έναν κόσμο στον οποίο ο οποιοσδήποτε διαμαρτύρεται για το οτιδήποτε είναι ένας εγκάθετος κομμουνιστής που πρέπει να τον ανεβάσει στο Γράμμο και στο Βίτσι και να τον βάλει στη θέση του. Τέλος.
Με δύο διαφορές. Πρώτον, δεν υπάρχει δικαιολογία ούτε ελαφρυντικό στην περίπτωση της φόλας. Όποιοι βάζουν τυφλά φόλες με συνέπεια να σκοτώσουν σκυλιά που μπορεί να μην έχουν ενοχλήσει ποτέ, που μπορεί να είναι κουτάβια, που μπορεί να είναι δώρο γενεθλίων σε κάποιο παιδάκι, να ανήκουν σε κάποιο ζευγάρι ηλικιωμένων, είναι χωρίς αμφιβολία μίζεροι, σκατόψυχοι και υπάνθρωποι. Όπως αυτοί εδώ. Δεν υπάρχουν ελαφρυντικά.
Ενώ, κάποιος μεροκαματιάρης,συνταξιούχος,υπάλληλος που διαμαρτύρεται για 40% άυξηση στα εισιτήρια και ανεξέλεγκτη άυξηση των διοδίων χωρίς να υπάρχει δημόσιος δρόμος, ακόμα κι αν δε συμφωνείς με τον τρόπο που διαμαρτύρονται (όπως εγώ), το λιγότερο που μπορείς να πεις, το ελάχιστο, είναι ότι έχουν πολλά ελαφρυντικά και να τους αναγνωρίσεις κάποια επιχειρήματα.
Η δεύτερη διαφορά είναι ότι εγώ δεν είμαι βουλευτής, θεός φυλάξει. Δεν είμαι εκλεγμένος αντιπρόσωπος του ελληνικού λαού στο κοινοβούλιο. Και πρέπει όσοι καμια φορά σκέφτονται «ε μωρέ, είναι λίγο φωνακλάς αλλά καλά τα λέει» να σκεφτούν πολυ σοβαρά τι σημαίνει ένας Έλληνας βουλευτής να νοσταλγεί τις μέρες του εμφυλίου και να δηλώνει ότι πρέπει όπως και τότε να νικήσουμε τους κομμουνιστές στα βουνά. Υποτίθεται ότι πρέπει να πέφτουν σε κάθε περίπτωση οι τόνοι με δεδομένη την κατάσταση, και αυτός ούτε λίγο ούτε πολύ εγκαλεί (άσχετα αν το εννοεί ή όχι) σε πογκρόμ κατά μιας κοινωνικής ομάδας- δεν έχει και τόση σημασία ποιάς. Και στο φινάλε έλεος, 2011 φτάσαμε μ’αυτά και μ’αυτά! Σα να πάλιωσαν αυτά, δεν μπορείς να βρεις κάτι πιο σύγχρονο, πιο επίκαιρο;

Γράμμος;Κομμουνιστές;Αντάρτες;Δεξιοί;Σοβαρά;

Α ρε χοντρούλη.

Ο δήμος είμαι Εγώ

Posted in Πολιτική on Νοέμβριος 11, 2010 by aisxoskyrieproedre

Μα τι συναρπαστικό! Όταν γράφεις μετά από ενάμιση μήνα δεν ξέρεις από πού να πρωτοαρχίσεις. Όλο αυτό τον καιρό έλεγα «ααααα γι’αυτο να γράψω κάτι, για το άλλο να γράψω κάτι», αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως όταν σταματάς να κάθεσαι ΟΛΗ μέρα σχεδιάζεις πιο προσεκτικά τον χρόνο σου, και καθώς το ψυρρίζω αρκετά για κάθε άρθρο, άρχισα να το σκέφτομαι πριν αφιερώσω δυο ώρες για να γράψω πόσο απλά εκτός πραγματικότητας είναι να λέει ο Σαμαράς και ο κάθε Σαμαράς ότι θα μηδενίσει το έλλειμμα, δηλαδή ποιό έλλειμμα, σε φάση δεν έχουμε έλλειμμα έχουμε πλεόνασμα; Είναι τόσο προφανές το μέγεθος της μπούρδας που δεν έχει κάτι να σχολιάσεις. Μετά π.χ. έγινε η διακαναλική και λέω, ε, κάτι πρέπει να γράψω δεν μπορεί. Αμ δε. Μπορεί και παραμπορεί. Στη συνέχεια ήρθαν οι θέσεις του ΚΚΕ για την ανεργία (κάτω κάτω, μην κουράζεστε με τα υπόλοιπα), αλλά… Βασικά τι να πεις; Δηλαδή αν είχα κάτσει να γράψω ένα ολόκληρο κείμενο σχετικά με την ανεφικτότητα των προτάσεων θα είχα προσθέσει κάτι, οτιδήποτε, που δεν είναι αυτόματα προφανές στους υπόλοιπους; Οι εξελίξεις τον τελευταίο μήνα ήταν για μένα τουλάχιστον αποστομωτικές. Και μετά φάνηκε στον ορίζοντα το πρώτο πράγμα το οποίο δεν μπορούσα με τίποτα να αγνοήσω: το ΟΥΚ (ουκ άν λάβοις παρά του μή έχοντος, για τους αμύητους), το οποίο τελικά θα περιλάβω λίιιιγο αργότερα, περιμένω και το δεύτερο επεισόδιο για να έχω περισσότερα βέλη στη φαρέτρα μου.  Ο λόγος της αναβολής είναι μια πάρα πολύ ωραία, μια υπέροχη, larger than life/in-your-face συνέντευξη του Κακλαμάνη στο WE της Ελευθεροτυπίας, στην οποία μόνο καφέ δε ζητάει να του φτιάξουμε, τι να πω, μάλλον θα ‘χε πιεί.

Θεωρώντας δεδομένο ότι μπήκατε στον κόπο να τη διαβάσετε, να πω το εξής: Δεν έχει τελείως άδικο. Για την ακρίβεια, περισσότερο καλά παρά άσχημα κάνει πολυ μιλάει έτσι. Αν εξαιρέσεις: τα 2-3 σημεία που προφανώς και δεν βγάζουν νόημα, τη φυσική αντιπάθεια που βγάζει, και την αντίδραση που σου γεννάει η ωμότητά του(και τα δύο τελευταία είναι άσχετα με το νόημα όσων λέει), για μένα κάνει καλά που μιλάει έτσι. Όταν βγαίνει κάποιος πολιτικός και λεέι κάτι του τύπου «οι πολίτες αναγνωρίζουν ποιος τους έχει ωφελήσει και αυτό το μήνυμα δίνουν και με την ψήφο τους μπλα μπλα μπλα», αμέσως σκέφτομαι μα καλά ρε γαμώτο, μας περνάνε για ηλίθους; Λες και δεν ξέρουμε τι σκεφτόμαστε, και πρέπει να το ακούσουμε και από κάποιον άσχετο για να βεβαιωθούμε. Ή όταν γίνεται μια ερώτηση επί της ουσίας σ΄έναν πολιτικό/υποψήφιο κι εκείνος απαντάει «μα εγώ, που έχω σχέδιο 5 θέσεων, που στην τάδε επιτροπή ψήφισα εκείνο και όχι το άλλο, που πέρασα την τάδε απόφαση» και σε κατακλύζει με ένα κάρο μικροπολιτικά,άχρηστα στοιχεία και ψιλά γράμματα τα οποία ούτε μπορείς να τα αντικρούσεις, ως μη επαγγελματίας πολιτικός, ούτε έχουν κάνει και καμιά διαφορά που να μπορείς να αντιληφθείς. Ο Κακλαμάνης κάνει ακριβώς αυτό που θεωρητικά ζητάμε από όλους τους πολιτικούς: μιλάει αυστηρά επί της ουσίας, είναι ο εαυτός του, δε διαφημίζεται ούτε στο ελάχιστο, ζητάει να κριθεί από τις πράξεις του. Επαναλαμβάνω, παρά τον κακό του τρόπο, αυτό που λέει είναι: δεν πρόκειται να δικαιολογηθώ για τα αρνητικά, δεν πρόκειται να διαφημίσω τα θετικά, ούτε να το παίξω καλούλης, οι πολίτες μυαλό έχουνε και κρίνουνε, αν νομίζουν ότι τους κάνω, ή ότι είμαι ο πιο/μόνος κατάλληλος, ή ότι για οποιονδήποτε άλλο λόγο είναι καλύτερα να είμαι εγώ δήμαρχος, να με ψηφίσουνε αλλιώς να με μαυρίσουνε, και στο φινάλε αν συνειδητοποιημένα τα έχουν βάλει κάτω όλα αυτά και νομίζουν ότι όντως είμαι ωφέλιμος και κάνω έργο, μια συνέντευξη δεν μπορεί να είναι αιτία να αλλάξουν γνώμη. Πιστεύει ότι όλοι όσοι του αντιτίθενται είναι επαγγελματίες και μπαχαλάκηδες, ε αυτό πιστεύει ρε παιδιά, τι να κάνουμε δηλαδή; Βγαίνει και το λέει.  Αν οι πολίτες αποφασίσουν ότι αυτό είναι κριτήριο που τον κάνει ακατάλληλο θα φάει μαύρο, αλλίως θα επανεκλεγεί. Εδώ οι άλλοι πάνε να βγάλουν δήμαρχο τον Αλ Καπόνε, κάτι θα βλέπουνε πάνω του που τον κάνει καταλληλότερο. Δηλαδή αν διαβάζαμε μια συνέντευξη μια-από-τα-ίδια(που δε θα τη διαβάζαμε καν), θα ήταν καλύτερα;

Ε; Ε; Θα ήταν;

Μεταλλάδες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Posted in Μουσική on Σεπτεμβρίου 22, 2010 by aisxoskyrieproedre

Η ταινία που προβλήθηκε στις νύχτες πρεμιέρας για τον Lemmy είναι φανταστική. Και πώς να μην είναι δηλαδή, όταν επί δυό ώρες έχει τον Lemmy είτε να τεμπελιάζει και να λέει τις πιο τρελές ιστορίες, είτε να ροκάρει ασύστολα με κάποια μπάντα, είτε κάποιον κατά κανόνα απίστευτα διάσημο ροκομεταλλά να λέει πόσο ακριβώς γαμάτος είναι ο Lemmy-και να έχει και δίκιο! Επίσης η ταινία μας ήρθε πακέτο μ’ έναν επίσης φανταστικό όσο και μεθυσμένο τύπο, τον έναν από τους δύο σκηνοθέτες-δημιουργούς του φιλμ, ο οποίος παρά το αρχικό μούδιασμα του κοινού στο Q&A κατέληξε να χρησιμοποιήσει όλον τον διαθέσιμο χρόνο παρακαλώντας μας για ερωτήσεις και το κυριότερο, δίνοντας πολύ ενδιαφέρουσες απαντήσεις.

Αυτό που δεν ήταν φανταστικό, ήταν το ότι μόλις έσπασε ο πάγος, κάποιος ρώτησε ποιός από όλους αυτούς που εμφανίστηκαν στο φιλμ ήταν ο πιο κόπανος, κι αφού ο σκηνοθέτης απάντησε ότι όλοι ήταν cool, ο θεατής απάντησε μόνος του: ο Lars! Και η μισή αίθουσα κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι.

Την έχω βαρεθεί αυτή την ιστορίαμε τον Lars. Τόσο μίσος πια? Οι Metallica είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα, αλλά καταλαβαίνω πως με τον απλά γαμάτο Hetfield, τον γκουρού Hammett και τον πρόσκοπο Trujillo δεν μένει χώρος στις καρδιές πολλών για τον Lars, μιας και είναι μάλλον ο πιο περιέργος από όλους. Εγώ δε θα πω ό,τι θα πω απαραίτητα για να αλλάξω τη γνώμη κανενός, αλλά κάποια πράγματα είναι γεγονότα και καλό να ακουστούν, γιατί όταν φτάνεις στο σημείο να θες να ακούσεις ότι ο Lars είναι ένας απαίσιος άνρωπος, κι όταν δεν το ακούς να το λες εσύ στον εαυτό του, ε κάπου έχει στραβώσει το πράγμα.

Βέβαια, το να είσαι περίεργος χαρακτήρας δεν φτάνει για να γίνεις μισητός στα πέρατα του ροκ. Όλα αυτά είναι και φουσκωμένα από τα μέσα, και χτες η μισή αίθουσα ήτανε συντάκτες του Metal Hammer και φίλοι τους, πράγμα που ίσως έχει κάποια μικρή σχέση με το εν λόγω περιστατικό. Οι λόγοι που ο Lars μισιέται τόσο πολύ είναι, αν έχω καταλάβει καλά, οι εξής:

Είναι κακός ντράμερ: Δεν είναι κακός ντράμερ. Το παιδάκι που έπαιξε το smoke on the water πέρυσι στη συναυλία του ωδείου μου είναι κακός ντράμερ. O Lars δεν είναι κανά θηρίο, οκ, δεν έχει καταπιεί μετρονόμο, οκ, μερικές φορές έχει καπελώσει με τον ήχο του  ως ένα σημείο τα τραγούδια, οκ. Αλλά άλλες φορές τα έχει αναδείξει κιόλας. Είναι ικανοποιητικά γρήγορος, ικανοποιητικά ακριβής, και θα κάνει ό,τι χρειαστεί ώστε στο δίσκο όλα να είναι ακριβώς όπως τα θέλει και στο live όσο καλύτερα γίνεται. Και στο κάτω κάτω τα τελευταία 30 χρόνια παίζει σχεδόν κάθε μέρα στο πιο απαιτητικό και υψηλό επίπεδο, πόσο θεούλης πρέπει να νομίζεις ότι είσαι για να λες οτι δεν ξέρει? Και λοβοτομημένος μπαμπουίνος να’ τανε, κάτι θα’χε μάθει. Αφήνω που συνυπογράφει όλα τα τραγούδια, οπότε η συζήτηση «ρε γαμώτο να’χανε έναν άλλον τι καλά που θα ήτανε» είναι ανεδαφική, μιας και no Lars, no party, τα τραγούδια των Μetallica, τουλάχιστον δομικά θα ήτανε άλλος κόσμος. Το όραμα που έφερε τους Metallica ως εδώ είναι σχεδόν κατά 50% δικό του, και πιστεύω ότι αυτό, μαζί με την συμμετοχή του στη σύνθεση, τον κάνει να αφουγκράζεται τα τραγούδια τους όπως κανένας άλλος. Το 2004 σε ένα φεστιβάλ στη Γερμανία, είχε κάποιο πρόβλημα με τον ώμο του και τον αντικατέστησαν οι Dave Lombardo και Joey Jordison. Ακούστε το, και πείτε με το χέρι στην καρδιά ότι είναι καλύτερα τα κομμάτια να παιζόντουσαν έτσι κάθε βραδιά. Έχεις από τη μία το κομμάτι όπως θα παιζόταν έτσι κι αλλιώς από τους υπόλοιπους τρεις, από την άλλη φοβερό drumming, κι όμως το σύνολο κάπου χάνει.

Η ιστορία με το napster: Πολλοί δεν καταλαβαίνουν το εξής: ο Lars δεν έκανε μήνυση στο napster. Οι Metallica έκαναν μήνυση στο napster. Αυτό σημαίνει ότι ήταν όλοι σύμφωνοι, ή τουλάχιστον συμφωνώντας περισσότερο ή λιγότερο έδωσαν τη συγκατάθεσή τους. Δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν εκτός από τον ίδιο να μιλαέι γι’ αυτό το θέμα, και σκεφτείτε τι είναι πιο πιθανό: να μην έχει προσπαθήσει ούτε ένας δημοσιογράφος όλα αυτά τα 15 χρόνια να ρωτήσει τον Hetfield, ή να έχει επιβληθεί απαγόρευση τέτοιων ερωτήσεων σε οποιονδήποτε εκτός του Lars? Απλά σφυρίζουν αδιάφορα. Ενώ είναι σύμφωνοι κι έχουν τις ίδιες θέσεις μ’ αυτόν, τον βγάλανε μόνο του να τους εκπροσωπήσει και τον έχουν αφήσει να φάει σχεδόν το 100% του μίσους και της λάσπης και να φαίνεται ως ο άψυχος φραγκοφονιάς. Εδώ και 15 χρόνια. Κι αν παρόλ’ αυτά ακόμα θέλετε να τον μισείτε προφανώς είναι δικαίωμα του καθενός, απλά με το ίδιο σκεπτικό θα έπρεπε να μισείτε εξ’ αδιαιρέτου και τον Hetfield, και τον Hammett, ακόμα και τον Newsted. Η απάντηση του σκηνοθέτη χτες στο περιστατικό ήταν: «καταλαβαίνω πως είναι σχεδόν trendy να μισείς τον  Lars για την όλη ιστορία με τον napster, αλλά βασικά νομίζω πως το δωρεάν κατέβασμα είναι όντως λάθος και κλοπή και ως εκ τούτου συμφωνώ μαζί του».

Μιλάει πολύ: Αν δεν το προσέξατε, κι εγώ μόλις μίλησα πολύ. Δεν λέει κάτι αυτό απαραίτητα. Έχει όντως ένα στυλ που ξενίζει αρκετούς αλλά, υπάρχουν πολλοί, και αυτοί που τον βρίζουν πρώτοι-πρώτοι, που προτιμούν να διαβάσουν μια συνέντευξη από αυτόν ή τον Hetfield παρά του Rob  ή ακόμα και του Hammett, κυρίως λόγω της μεγαλύτερης εμπλοκής των δύο πρώτων στα του συγκροτήματος. Όντας οι ηγέτες της μπάντας όλα αυτά τα χρόνια, εξελίχθηκαν σε φυσιογνωμίες του ροκ ένα κλικ πιο πάνω από τους άλλους δύο ή τον Newsted, και αυτά τα λέω εγώ, που δώς μου Hammett και πάρε μου την ψυχή. Πιο πολύς κόσμος ενδιαφέρεται να ακούσει τι έχουν αυτοί οι δύο να πούνε, και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μιλάνε πιο πολύ. Αν ο ένας βαριέται αυτό το βιολί όλη την ώρα, το βάρος πέφτει στον άλλον.

Έχω απορρίψει ολόκληρα συγκροτήματα και δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ ούτε τις καλές τους στιγμές, επειδή μου φαινόντουσαν όλοι βαρεμένοι, και πιστεύω ότι αν μερικός κόσμος εκεί έξω χαλαρώσει λίγο με το θέμα, θα ευχαριστηθεί αντίστοιχα πιο πολύ τους Metallica. Προφανώς και ο Lars δεν είναι άγιος. Δεν χρειάζεται όμως οτιδήποτε κάνει να είναι μαλακία. Λίγες προσωπικότητες έχουν μείνει στο προσκήνιο τόσα χρόνια χωρίς να έχουν ξενερώσει τους οπαδούς τους ούτε μια φορά(ένας από αυτούς ήταν το κύριο πρόσωπο στη χτεσινή ταινία), και οι Metallica όλα αυτά το χρόνια έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου, κατά συνέπεια όλοι τους έχουν υποπέσει σε λάθη. Τραγικό?

If they drop a nuclear bomb on this planet, Lemmy and cockroaches are all that’s gonna survive.

Ο άνευ χαρτοφυλακίου

Posted in Σταφ on Σεπτεμβρίου 5, 2010 by aisxoskyrieproedre

Σήμερα βαριέμαι να γράψω για κάτι συγκεκριμένο, οπότε είπα απλά να αντιγράψω από κάπου. Δεν το κάνω μόνο γι’ αυτόν τον λόγο βέβαια, διαβάστε και σώστε τις ψυχές σας. Το κείμενο είναι η εισαγωγή ενός κεφαλαίου από την «Ελληνική Μυθολογία» του Τσιφόρου, εξ’ ού και ο τίτλος του post, ο οποίος θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμος σε λίγες μέρες μιας και ανασχηματισμός πλησιάζει, αλλά δε βαριέσαι, θα βρω άλλον όταν έρθει η ώρα:

«…Δεν υπάρχει ρομαντισμός μέσα στο ουράνιο τόξο… Πουθενά δεν υπάρχει ρομαντισμός. Όλα είναι μια μικρή απάτη της αιωνιότητας… Πάνω στη γη, το χειμώνα, αντικρύζεις τα ξερά, παγωμένα κλαδιά… Ξαφνικά ξεπετιούνται τα μαβιά λουλουδάκια της μυγδαλιάς. Τότε όλοι φωνάζουνε:
-Έρχεται η άνοιξη.
Και μέσα στην άνοιξη κοκκινίζουνε τον κάμπο οι παπαρούνες και μυρίζει σπέρμα η γη. Και, ξαφνικά, όλα χρυσίζουνε, μια πύρα αλλοιώτικη απλώνεται στον κόσμο και λένε μαζικά οι άνθρωποι:
-Νάτο το καλοκαίρι.
Και αμέσως γίνονται καφετιά και κίτρινα τα φύλλα και καστανόχωμα πουντράρει τα περάσματα και φωνάζουνε στεναγμικά τα πουλιά κι οι άνθρωποι σκέφτονται προφυματικά και στενάζουνε:
-Έφτασε το φθινόπωρο.
Κι αυτό γίνεται πάντα, με μαθηματική επανάληψη, χιλιάδες χρόνια, εκατομμύρια χρόνια, μέσα σε μια μονοτονία που εμείς τη λέμε «διάσταση χρόνου» και μέσα σ’ένα χώρο που εμείς τον λέμε «διάσταση χώρου» , αλλά που δεν είναι διαστάσεις και δεν είναι και τίποτα… Κι ο ήλιος βγαίνει κι αυτός μαθηματικά, ανατολή ώρα τόση, λεπτά τόσα, δύση το ίδιο, σαν ωτομοτρίς, με δρομολόγιο καθωρισμένο, και το φεγγάρι ξεκινάει, τόξο της Άρτεμης, γεμίζει σαν τα μάγουλα της κυρά Αργυρούλας, ξαναδειάζει, κι όλα γίνονται μ’ένα σκοπό που είναι κρυμμένος στ’αστρικά μυστήρια, κι εμείς ερχόμαστε στον κόσμο ξεδοντιάρικα και ζαρωμένα μωρά, και φεύγουμε ξεδοντιάρικα και ζαρωμένα γεροντάκια, μέσα στα εβδομήντα-ογδόντα χρόνια της κουράδικιας ύπαρξης μας, θαρρούμε πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, κουβεντιάζουμε γι’ ανωτερότητες κι ιδανικά, κάνουμε βρωμιές και κάτουρα, κάμποσοι αφήνουνε μια τσιρλιά πάνω στην ιστορία, οι περισσότεροι περνάνε ασήμαντοι και χαντακωμένοι κι από δίπλα οι παπάδες και τ’ αγιαστούρια μας σκυλοφοβερίζουνε με καζάνια γιομάτα καυτή πίσσα και μαρτύρια στον αιώνα τον άπαντα. Γιατί ρε; Επειδή και κάναμε το έγκλημα νάρθουμε να ζήσουμε εφτά-οχτώ δεκαετίες και να φάμε το ψωμί με ιδρώτα και την πίκρα με τον κάδο… Ε, άει σιχτίρ, λοιπόν!
Ολα είναι ίδια. Άμα και σας λένε για τις θερμές κι όμορφες γυναίκες της Ταϊτής που τις λάτρεψε ο ξυπόλητος και βρωμιάρης Γκωγκέν, φωνάζετε όλοι μαζί:
-Ώ, η Ταϊτή…η Ταϊτή!!…
Κι άμα πάτε στην Ταϊτή, θα βρήτε κάτι βρωμοξυγγάτες ξυπόλητες, με πλακουτσερές μύτες που σκυλοαποπνέουνε ψαρίλα και λίπος που σιχαίνεσαι να τις ζυγώσεις, εκτός κι αν είσαι χαρμάνης από θηλυκό και μαστούρης απο κοροϊδιλήκι… Και τα ξωτικά λιμάνια που σου περιγράφουνε τα Χόγκ Κόγκ και τα Ικουΐκουε, είναι κι αυτά βρώμικα, γιομάτα ψειριάρηδες πεινασμένους και δολοφόνους, ακούς «Λορέντζο Μαρκές» , σε δολώνει τ’ όνομα κι άμα πας σε πλακώνει τ’αγριοκούνουπο κι η μιζέρια και λες «αμάν να φύγω», αλλά δεν έχει κάθε μέρα παπόρι και κάθεσαι και χτυπιέσαι κι ονειρεύεσαι το Παρίσι, «πόλι-φως» που άμα και βρεθείς σε μπλέκουνε οι παλιοαλανιάρες, σίκ ντυμένες, στα τρώνε μέχρι κουμπί από σώβρακο και τις δέρνουνε ή τις μαχαιρώνουνε Κορσικανοί αγαπητικοί και σαρακιασμένοι έμποροι του «ντρόγκ», σκατά μωρέ σας λέω, άμα δεν τα βλέπεις με μικροαστικό μάτι θαυμασμού, σκατά κι απόσκατα, κι άσε τα περί ανθρώπινου πνεύματος και ανωτερότητας, γιατί θα πω κανά χοντρό και θα αγανακτήσουνε πάλι τα λαμπρά πρόσωπα «τα κοσμούντα δια της υπάρξεως και της ανωτερότητάς των την ανθρώπινην κοινωνίαν»- εδώ, παρακαλώ, να μας φέρετε τα καθήκια να τα γεμίσουμε…
Άμα πεθάνουμε μας λένε όμορφα λόγια, «χούς ην και εις χούν απελεύσει», να τ’ ακούνε οι ζωντανοί, δηλαδή, γιατί οι πεθαμένοι δεν ακούνε κι είτε του πεις ωραία, είτε του πεις άσκημα… Ζητώ όθεν συγγνώμην διά την Αριστοφάνειον αναισχυντίαν μου, αλλά άμα δεν τα γράψω να ξεθυμάνω, θα σκάσω κι όποιος θέλει να τα παρεξηγήση δικαίωμά του, ασ’ τα διαβάσει όμως, μπορεί να βρη και λίγην αλήθεια μέσα στην τόση την κοπριά. Δύσκολο δεν είναι. Δύσκολο είναι να «βρης κοπριά στην αλήθεια» …»

Θα κάνω ντου βρε πονηρέ

Posted in Πολιτική on Σεπτεμβρίου 3, 2010 by aisxoskyrieproedre

Τόνι Μπλερ. Αυτός ο συμπαθής, χαρούμενος τύπος. Ο τύπος πριν τον τύπο πριν τον τωρινό τύπο. Ο μόνος που έχει κερδίσει 3 συνεχόμενες φορές εκλογές με τους εργατικούς, ο μακροβιότερος πρωθυπουργός που έχουν βγάλει οι εργατικοί, ο μόνος που έχει πραγματοποιήσει 3 θητείες έχοντας εξαντλήσει την τετραετία πάνω από μία φορά, και ο δεύτερος νεώτερος πρωθυπουργός που έχει εκλεχθεί εδώ και σχεδόν 200 χρόνια-κι αυτό εδώ και λίγους μήνες, όταν έχασε την πρώτη θέση από τον τωρινό τύπο(Ντέηβιντ Κάμερον τ’όνομα) για ηλικιακή διαφορά λίγων μηνών. Καλός θα’τάνε απ’ ό,τι φαίνεται!

Είναι επίσης από τους ταχύτερα ανερχόμενους εκατομμυριούχους στην Αγγλία, καθ’ οδόν για να γίνει ο πιο πλούσιος πρώην πρωθυπουργός, έχοντας μαζέψει ένα ποσό γύρω στα 20 εκ. λίρες από το 2007 όταν και παραιτήθηκε, και λέω γύρω γιατί το ποσό αυτό είναι μια εκτίμηση, μιας και δεν αποκαλύπτει όλες τις πηγές εσόδων του μπας και μάθουμε κανά μυστικό και σοκαριστούμε και χάσουμε πάσα ιδέα. Απ’ όταν παραιτήθηκε, οι εργατικοί έχουν καταβαραθρωθεί, βουτάνε σ’ ένα πηγάδι χωρίς πάτο και εκτός απροόπτου θα περάσουν πολλά πολλά χρόνια μέχρι να ξαναβγάλουν κυβέρνηση. Είναι επίσης ιδιοκτήτης δεκάδων οικοπέδων στις καλύτερες περιοχές του Λονδίνου, έχει 2-3 ιδρύματα και μια εταιρεία με την επωνυμία «Tony Βlair Associates» η οποία παρέχει επαγγελματικές και επενδυτικές συμβουλές στα μεγαλύτερα λόμπι του πλανήτη. Γύρω από την μητρική έχει στηθεί ένα αχανές δίκτυο θυγατρικών οι οποίες υπάρχουν κατά βάση για να εκμεταλλεύεται ένα παραθυράκι του νόμου και να αποκρύπτει τα πλήρη έσοδά του, ενώ προς αυτή την κατεύθυνση κατάφερε να χειραγωγήσει μέχρι και την επιτροπή που υπάρχει στην Αγγλία με μοναδικό σκοπό να ελέγχει τις επαγγέλματικές δραστηριότητες πρώην μελών κυβερνήσεων. Όσο πάει καλυτερεύει ε?

Οφείλω να ομολογήσω, μέχρι την εισβολή στο Ιράκ τον συμπαθούσα. Φαινότανε χαρούμενος, ακίνδυνος, ένα άβουλο πιόνι του Μπους που είχε μετατρέψει την Αγγλία σε παροικία των ΗΠΑ, και κατά κοινή παραδοχή εξαιρετικός ρήτορας, που εκ των υστέρων προσωπικά σε μαλαγανιά τον συγκρίνω με τον Νίξον, δεδομένου ότι επί δέκα χρόνια είχε το κόμμα και μια ολόκληρη χώρα κάπως…υπνωτισμένα σχεδόν, και σόλαρε κατά βούληση. Η συμπάθεια μου επανήλθε τον τελευταίο χρόνο της πρωθυπουργίας του,όταν η φούσκα έσκασε για τα καλά και όταν όλοι του φωνάζανε «φύγε». Ενώ ο ίδιος είχε δηλώσει ότι προτιμά να φύγει όταν καταλάβει ότι έκλεισε ο κύκλος του παρά να φύγει όντας απλά ανεπιθύμητος, τελικά έκατσε μέχρι να τον διώξουν με τις κλωτσιές σαν τον σκύλο. Σκεφτόμουν ότι είναι κρίμα έχοντας καταφέρει τόσα πολλά, να αποχωρεί τόσο νέος από την πολιτική όντας ατιμασμένος, κι ότι θα το πάρει πολύ βαριά και κρίμα για τον άνθρωπο τέλος πάντων.

Νννννναι. Ή και όχι.

Όπως εξελίχθηκε, η συνέχεια της πορείας του ήταν τόσο ξεδιάντροπη που ακόμα και ο πιο φανατικός υποστηρικτής του θα έσκιζε τις αφίσες από το δωμάτιό του, θα έκαιγε τα αυτόγραφα και θα ποδοπατούσε τα σιντί με τις ομιλίες του. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι πλούτισε αυτό-καθαυτό, είναι κυρίως ο τρόπος. Έχουμε και λέμε:

  • Για να πάει σε ένα συνέδριο ή μια εκδήλωση ως ομιλητής, υπάρχει περίοδος αναμονής 2 χρόνων. Συνήθως χρεώνει 100 χιλιάδες λίρες την ομιλία, αν και δε λέει όχι στα τυχερά-έχει τύχει να πάρει ένα ποσό γύρω στις 400 χιλίαδες λίρες για δύο μισάωρες ομιλίες. Συνεργάζεται με μια εταιρεία που κλείνει τις ομιλίες του, στην οποία πρέπει να πληρώσεις 600 χιλιάδες λίρες signing-on fee (αν συνεργάζεσαι πρώτη φορά). Αν σοκαριστήκατε, να πω ότι μέχρι εδώ είναι καλά, γιατί στο φινάλε ο άνθρωπος τόσα θέλει, τόσα ζητάει κι όποιος τα δώσει. Και όπως είδατε τα δίνουν.
  • Είναι ειδικός σύμβουλος στην JP Morgan(2-3.5 εκ./χρόνο-κανείς δεν ξέρει) και στην Zurich Financial Services(0.5-2.5 εκ./χρόνο). Οι σπουδές του ήταν στα νομικά και έχει να δουλέψει από το πανεπιστήμιο, όταν μυήθηκε και στις κεντροαριστερές θεωρίες. Εξασκώντας αυτές τις θεωρίες, εμφανίζεται μεταξύ άλλων σε μια δίκη να υπερασπίζεται εργοδότες που δεν θέλανε να πληρώνουν επίδομα διακοπών στους εργαζόμενους-για την ακρίβεια, στις εργαζόμενες. Ωραίος τύπος αυτός ο μπάρμαν!
  • Πήρε κάπου γύρω στο 1 εκ. λίρες από την βασιλική οικεγένεια του Κουβέιτ σε αντάλλαγμα για τις συμβουλές του, σε μορφή  μιας έκθεσης σχετικά με το μέλλον του κρατιδίου.
  • Φανατικός υποστηρικτής των εναλλακτικών πηγών ενέργειας, ανέκαθεν υποστήριζε ότι οι ευκαιρίες σε αυτόν τον τομέα είναι άπειρες. Εξαργυρώνοντας μια από αυτές για τον εαυτό του, διορίστηκε σύμβουλος σε μια εταιρεία ενέργειας του Silicon Valley, μάλλον για ένα εξαψήφιο ποσό. Αλλά δεν χρειάζεται να το αποκαλύψει κιόλας.
  • Μην το κουράζουμε, είναι σύμβουλος σε δεκάδες εταιρείες,είτε ως υπάλληλος είτε μέσω της δικιάς του εταιρείας, από τις περισσότερες εταιρείες δεν δηλώνει τι παίρνει, και κανείς δεν ξέρει τι στο καλό κάνει εκεί. Θυμάμαι π.χ πριν κάτι μήνες προσελήφθη ως ειδικός σύμβουλος σε έναν κολοσσό καλλυντικών με 6ψήφιο μισθό, κι αυτό είναι ένα από τα πολλά. Τώρα, τι συμβουλές μπορεί να δώσει  σε μια εταιρεία καλλυντικών ο Τόνι Μπλερ, που να αξίζουνε κιόλας αυτά τα λεφτά που παίρνει, εγώ δεν το ξέρω, ελπίζω μόνο να υπάρχει κάποιος που να το ξέρει.  Η εταιρεία που έχει συστήσει πάντως αναμένεται να έχει κέρδη 5 εκ. το χρόνο για τα επόμενα χρόνια.
  • Λαμβάνει φυσικά σύνταξη και έξοδα γραφείου από τη μαμά πατρίδα, γύρω στις 500 χιλιάδες λίρες τον χρόνο. Ο τωρινός πρωθυπουργός αμείβεται με 142,500 λίρες τον χρόνο. Επίσης είναι σύμβουλος της Ε.Ε. – κάτι σαν ειδικός απεσταλμένος μόνο που δεν είναι εκεί- για τα θέματα της Μέσης ανατολής. Κοινώς, έχει άκρες με τους πάντες εκεί κάτω.
  • Έλαβε περίπου 5 εκ. προκαταβολή για το βιβλίο του-χώρια τα δικαιώματα από τις πωλήσεις. Έχει δηλώσει ότι όλα τα έσοδα θα διατεθούν σε ιδρύματα υπέρ των Βρετανών τραυματιών και των θυμάτων της στρατιωτικής εισβολής στο Ιράκ. Τώρα αν του ανήκουνε και 5-6 τέτοια ιδρύματα πραγματικά δεν έχω ιδέα, δεν είναι απίθανο αλλά μην λέμε λόγια του αέρα.
  • Κι εδώ χοντραίνει: φαίνεται πως η εισβολή στο Ιράκ, της οποίας ήταν και παραμένει φανατικός υπέρμαχος παρά το γεγονός ότι «κλαίει και προσεύχεται» για τα θύματα και τις οικογένειές τους, άνοιξε όλως τυχαίως τον δρόμο, μεταξύ άλλων, και σε μια κορεάτικη πετρελαϊκή εταιρεία, η οποία έκτοτε κάνει χρυσές δουλειές, και η οποία με το που παραιτήθηκε τον προσέλαβε ως ειδικό σύμβουλο ανταμοίβοντάς τον με ένα ποσό που ακόμα και σήμερα δεν είναι γνωστό. Η δε προσληψή του κρατήθηκε μυστική για 2 περίπου χρόνια γιατί έπεισε την  σχετική επιτροπή ότι η πληροφορία αυτή ήταν «εμπορικά ευαίσθητη» και γιατί… γιατιιιιιιί…γιατί έτσι. Γιατί μπορούσε.

Ψάξτε να δείτε πως κονόμαγε ο Νίξον αφού αποσύρθηκε και θα καταλάβετε. Ο Μπλερ έχει εγκαινιάσει ένα καινούργιο είδος διαφθοράς μόνος του κι αν υπήρχε σχολή για διεφθαρμένους πολιτικούς θα έπρεπε το έργο του να διδάσκεται-αν όχι να διδάσκει ο ίδιος ή, για να είναι πιο κοντά στα γούστα του, να είναι ειδικός σύμβουλος. Ο Τόνι δείχνει τον δρόμο για το μέλλον, με την έννοια ότι τα παίρνει από όλες τις μεριές, ασυγκράτητος όπως όλοι οι διψασμένοι για μίζες πολιτικοί, αλλά με μια διαφορά: Όχι αμέσως. Έχοντας τελειώσει τη θητεία του, εξαργυρώνει χάρες. Και πού είναι ακριβώς η διαφθορά σε αυτό? Για να υπάρχει δωροδοκία πρέπει να υπάρχει και μίζα, και είμαι σίγουρος ότι όλες οι θέσεις εργασίας του είναι απολύτως νόμιμες- δηλαδή θα πούμε εμείς στους ιδιώτες συνεργάτες του πόσο πρέπει να τον πληρώνουν? Άντε σύνδεσε τους μισθούς του με παλιές χάρες, καλή τύχη. Που και να βρεις τη σύνδεση, δεν υπάρχει μίζα. Υπάρχει ένας μισθός για μια θέση εργασίας και, όπως και με τις ομιλίες, τόσα ζητάει για να «δουλέψει» κάπου, τόσα του δίνουνε, λεφτά των φορολογούμενων δεν είναι, οπότε είναι καθαρός ακόμα κι αν υπάρχουν υπόνοιες ότι έσυρε μια ολόκληρη χώρα στον πόλεμο για προσωπικό όφελος, ή τουλάχιστον ευνοείται από αυτόν. Όχι ότι αν δεν ήταν καθαρός θα του κάνανε κάτι, μιας και έχει ξοδέψει περίπου 2 εκ. λίρες για να δημιουργήσει δικιά του αστυνομία, έναν στρατό ασφαλείας που υπερβαίνει κατά πολύ την ασφάλεια που έχει ένας εν ενεργεία πρωθυπουργός στην Μ. Βρετανία.

Βέβαια όλα αυτά ενδέχεται να σταματήσουν σύντομα, καθώς το παλεύει για να επαναδραστηριοποιηθεί σε μια πολιτική θέση, πιθανώς στην Ευρώπη γιατί στην Βρετανία το κλίμα δεν τον σηκώνει πια. Αν γίνει αυτό, θα χρειαστεί να παρατήσει αρκετές από τις θέσεις εργασίας που κατέχει-αλλά έχει δηλώσει ότι είναι πρόθυμος να το κάνει.

Έτσι είναι αυτά. Τα γούστα πληρώνονται…

Αν οι προγονοί μας είχαν κάνει τον κόπο να εξημερώσουν τίγρεις και αρκούδες αντί για σκύλους και γάτες, σήμερα οι ασφαλιστικές θα μας ικέτευαν να κάνουμε ασφάλεια διάρρηξης.

Ταινίες που ΔΕΝ υπάρχουν

Posted in Χμμ... on Αύγουστος 31, 2010 by aisxoskyrieproedre

Να εξηγηθώ. Δεν πρόκειται να συνεχίσω να γράφω με αυτή τη συχνότητα. Το λέω για να μην καλομάθει κανείς. Αλλά στην σπάνια περίπτωση που κάποιος μπει να χαζέψει και δε με ξέρει, επομένως μάλλον αγνοεί και τα παρακάτω βίντεο, ορίστε ένα μικρό post μπαμ μπουμ για ταινίες που υπάρχουνε, αλλά και παράλληλα δεν υπάρχουνε. Οι ταινίες αυτές είναι αληθινές:

Mega Shark vs Giant Octopus
Μια ανασκαφή ή κάτι τέτοιο φέρνει στο φως δυο πανάρχαια θηρία που ανυπομονούν να συνεχίσουν τη βεντέτα που είχαν ανοίξει πριν κάτι χιλιάδες χρόνια, και στη μέση μίζερα ανθρωπάκια που προσπαθούν να επιβληθούν της κατάστασης. Βέβαια, με τέτοια γραφικά αρκούσε να πατήσουν alt+F4 και τα τέρατα απλά θα έκλειναν.

Και για όσους δεν κατάλαβαν τι ακριβώς ήταν η παραπάνω τελευταία σκηνή:

Αν οι Malicious Onslaught ήτανε ταινία, θα ήτανε σίγουρα το Mega Shark vs Giant Octopus.
Ένας θεούλης λέει κάπου στα σχόλια: αν ο Mega Shark δεν σημάδευε καλά τότε θα έχανε το αεροπλάνο και θα έμπαινε σε τροχιά γύρω από τη Γη!

Τιτανικός 2
Ο τίτλος τα λέει όλα. 100 χρόνια μετά, την ίδια μέρα, το πλοίο Τιτανικός 2 ξεκινάει να κάνει το ίδιο ταξίδι με το πρώτο. Ξανά. Και βυθίζεται. Ξανά.

Ελπίζω του χρόνου να βγει και το prequel.

Ε αυτά πάνω-κάτω.